شاعر بودن خیلی دردناکه.

آنچه یک شاعر رو به آنجایی که باید می رسونه :

فروتنی...برای این که طاقت یادگرفتن رو از خوب و بد داشته باشی.

صبر...برای تحمل شکست .

عشق... تا هر سختی را در این راه بپذیری.

عدالت...برای قضاوت درمورد شعرهات .

ایثار.... تا از شعر های خوبت به نفع شعرهای محشری که در آینده می گی بگذری.

ستاره هایی هرچند کم نور ولی قابل تامل آوردم.