چتر و ابر و پناه

چترهای بی کلاه با حاشیه های ابی رنگ اسمان ابری شده اند

و دستی که زودتر  از همه خودش  را با پناهگاهی آرام کرده است

از کنار تو دورمانده

 

 

 

مه

دوردست ها نشسته اند

دوردست ها مثل سراب

روی پلکان آپارتمان های گل الود نشسته اند

فکرهای آجری رنگ در دستانشان تکان تکان می خورد

و گسلهای خداحافظی ثانیه به ثانیه فراختر می شوند

به حافظه ام میروم

به همه خاطرات بازمانده در راهها و خانه ها و خیابانها 

به همه ی سکوت و ایستگاه ها

فقط یک نفر از سراب

در کرانه ی  اقیانوس تنهایی نشسته است

من او را مثل خودم می شناسم

واقعیت

پیدا شد

تمام حرف هایی که در کتابهای درسی دوران مدرسه و دانشگاهمان نبود

و شهر بود و شهر بود و مردمی شهری

که در حرف هایشان واقعیت را چنان آهسته آهسته بیان می کردند

که یک روز پس از روزها

کپک میزدند و

جنازه ای از آن به دست ما میرسید

واقعیت اینست که در زمان

دروغی بیشتر نیست

نفسی در چشمت

نفس های تو نیمه کاره اند

نفس های تو خواب چشمان من شده اند

نفس های تو آه

نفس های تو

نفس های تو در من

سیاهچاله ایست که من را

می کشد

من از نفوذ نگاه فرو رفته ات در صورت

با چشمهای عسلی رنگ تیره ات

چراغک های ناب

برای روشنایی خواب های بیدار مانده ام دارم

کلمه های من

...

در غروب من تو

تو تو تو و هیچ چیز دیگر نه

خورشید را از بین برده اید

خورشید را در ظهر  بی رمقم

که نور در برابرش به روشنایی می رفت

به سایه های رنگارنگ اشیا سپردید

 

من گیاهی هستم که خودم

خودم را رویاندم

خودم بودم و خودتر شدم

خودم بودم و از آوندهای باریک ساقه ام

هیچ چیز روانه ی بودن های بی خودم شده بود

و من اینهمه را دوست داشتم و در من

دنبال خودم  در هستی پیچیده ی  افکار  می گشتم

...

صدای آبراهه ها میرود

صدای ابرها میرود

صدای پرندگان کوچک دستانت

که روزی از انگشتانت بلند شدند

از اعماق جان وجهانم در می رود

سکوت مرده نیست

یکروز که مرد میفهمیم

من عابران بیچاره را به پای خودم می کشتم

و انها با رنگی سبز 

در تلالوی دلدادگی وحشی وار

می روییدند

پا به جاده ی کلمات می گذارم

 

من آیا زنده است ؟

من آیا صدای پنجره ای مرده نیست به گورستان فراموشی ات

که با زوزه های  های های  باد در حنجره اش

سو سو ی مرگ را به تناسخ  پاک آلوده ی عشق آورده است