درد ریزان

فقط تو توانستی بفهمانیم آهنگین بودن شعر نیازی غریزیست

وگرنه من فقط فکر شاعرانه داشتم.

این شعر برای تو :

شعر من

کنار قفسی که قناری سکوت نکند

بیابان بهشت بزرگیست که لباسش را در آورده

زمین باوریست که ندارم

و آسمان    آرزوی کوچکی که بزرگی نیاموخته

قداست  ابرها

مدیون آبهاییست که پرنده های مرا سیراب میکنند

و پرواز

حقارت رفتن هایی که برای نتوانستن ها آفریده شد

سکوت  من

عشقی که به این خواندن آمده ، شده است

و سکوت    قناری ای ست که بخواند